Cynk – zawarty w rybach, jajach oraz w pieczywie pełnoziarnistym, pomagający oku w przystosowaniu się do widzenia w ciemności (przeciwdziałanie kurzej ślepocie); Miedź – obecna w owocach morza, orzechach, awokado, posiadająca właściwości antyoksydacyjne chroniące oczy przed wolnymi rodnikami i przed postępowaniem procesów Króliki są znane ze swojej wrażliwości na światło i zwykle preferują jasne, dobrze oświetlone miejsca. Jednak czy króliki mogą być w ciemności? Czy są w stanie widzieć w ciemności tak samo dobrze jak w świetle? W tym artykule przyjrzymy się temu zagadnieniu i dowiemy się, jak króliki radzą sobie […] W większości przypadków liczba ta będzie wynosić 4, ale są gatunki, które mają po 6, 8, a także znani są właściciele 12 oczu. Faktem jest, że w procesie ewolucji natura przyznała każdemu gatunkowi owadów dokładnie taką liczbę oczu, taką siłę widzenia, jaka była niezbędna do przetrwania w środowisku, w którym się W ciemności pręciki i czopki są zdepolaryzowane, a ich potencjał spoczynkowy jest niski, rzędu około –40mV. W czasie działania światła rodopsyna pochłaniając światło ulega hydrolizie à powoduje to zanik cGMP zamknięcie kanałów Na+ hiperpolaryzację błony fotoreceptorów. Opinia, że kret jest ślepy, wynikała oczywiście z zeznań ludzi, którzy zauważyli go na wolności lub złapali na swoich stronach. Po pierwsze, jeśli oczy kreta nie są celowo poszukiwane, to wcale nie są zauważalne. Włosy zwierzęcia całkowicie je ukrywają, a na głowie nie widać nic oprócz nosa. zdolność widzenia w ciemnościach - krzyżówka. Lista słów najlepiej pasujących do określenia "zdolność widzenia w ciemnościach": ŹRENICE ADAPTACJA NOKTOWIZOR SPOJRZENIE AKOMODACJA ŚLEPOTA WZROK WIDZIALNOŚĆ UMYSŁ POJĘCIE OKO GŁOS ORIENTACJA ZAĆMIENIE OBSERWATOR WARUNKI ĆMIENIE WŁAŚCIWOŚĆ WEJRZENIE PERSPEKTYWY. Słowo. 34. „To, co robisz ze swoimi oczami, jest tym, co robisz ze swoim życiem”. 35. „Kiedy patrzysz w oczy ukochanej osoby, poczujesz miłość w swoim sercu”. 36. „W oczach patrzącego kryje się prawda”. 37. „Nie możesz polegać na swoich oczach, kiedy twoja wyobraźnia jest nieostra”. – Mark Twain. Zachowanie kotów może być zagadkowe, do tego stopnia, że niektóre rzeczy, które robią, nie mają żadnego sensu. Teraz badanie opublikowane w czasopiśmie Postępowanie Royal Society B: Biological Sciencessugeruje, że te małe koty, wraz z innymi ssakami, takimi jak psy czy jeże, mogą widzieć rzeczy niewidoczne dla ludzkiego oka; to znaczy mają zdolność widzenia w ultrafiolecie. Istotne jest także dokładne przedstawienie lekarzowi innych objawów, które mogą towarzyszyć zaburzeniom widzenia, takich jak: ból oka, bóle i zawroty głowy, mdłości, a nawet utrata powonienia. Lekarz postara się także ustalić, czy zaburzenia widzenia dotyczą w jednakowym stopniu obu oczu, czy są bardziej nasilone po jednej stronie. Kraby mają zdolność widzenia w kolorze, zdolność poruszania oczami w przeciwnych kierunkach i patrzenia zarówno lewym jak i prawym okiem. Oko kraba ma skomplikowaną strukturę. Lewe oko patrzy w górę, a prawe w dół. Górna część lewego oka patrzy na dolną część prawego, podczas gdy między dwojgiem oczu jest równa odległość. 8y8Tht. Psy skrywają w sobie wiele umiejętności. Mają niesamowity zmysł węchu. Co więcej, potrafią też wyczuć niektóre choroby. Z kolei drugim najsilniej rozwiniętym zmysłem u tych zwierząt jest słuch. A jak to jest z psim wzrokiem? Jest tak samo dobry jak węch i słuch? Czy psy widzą w nocy? Czy nie mają problemów, aby poruszać się w ciemnościach? Czy psy widzą w nocy? Jeśli chodzi o zwierzęta, które najlepiej widzą w ciemności, to powszechnie uważa się, że są nimi koty. I owszem, jest to prawda. Ale czy zdolność widzenia w nocy rzeczywiście u psów jest dużo gorsza? Niekoniecznie. Psy posiadają bowiem większe źrenice niż ludzie, dzięki czemu mogą przez oko przepuszczać więcej światła. Być może zauważyłeś, że gdy źródło światła jest słabsze, oczy twojego psa wyglądają jak dwa czarne „węgielki” – to efekt rozszerzonych źrenic. Psy mają mniej czopków w siatkówce oka niż ludzie, ale za to posiadają więcej komórek czułych na światło. Komórek zwanych pręcikami. Pręciki w psich oczach pracują lepiej w przyciemnionym świetle – w przeciwieństwie do czopków odpowiedzialnych za wykrywanie kolorów. Także psie soczewki są bliżej siatkówki niż te w oku ludzkim, co sprawia, że psy widzą lepiej nawet w słabym oświetleniu. Psy posiadają również błonę odblaskową o nazwie tapetum lucidum. Ta część oka odbija światło z powrotem przez siatkówkę i tworzy żółtozielony błysk. Tapetum lucidum jest jak lustro, które umiejscowione jest pomiędzy blaszką naczyniową a blaszką naczyń włosowatych. Szacuje się, że psy widzą w nocy aż… pięć razy lepiej niż my! Rasa a widzenie w ciemności Według badaczy, u psów różnych ras nie ma większych różnic w widzeniu w ciemności i rozróżnianiu kolorów. Jednakże różnice anatomiczne, takie jak dłuższy pysk czy umiejscowienie oczu, mogą mieć wpływ na odbieranie otoczenia. Jeśli na przykład pies ma bliżej rozstawione oczy i krótszy pysk, pokrywające się pole widzenia na wprost może być większe niż psa z szerzej rozstawionymi oczami i długim pyskiem. Zwane jest to widzeniem obuocznym. Większe pokrywanie się pola widzenia (u psów z krótszym pyskiem i węższym rozstawem oczu) daje lepszą orientację przestrzenną. Większość opiekunów psów nie może wyjść z podziwu, że ich pupil potrafi poruszać się po mieszkaniu w środku nocy, nie potykając się o meble. Jest to zasługa nie tylko ich lepszego widzenia w ciemnościach – nawet przy bardzo słabym oświetleniu – ale też znajomości układu domu. Jeśli nie przestawiasz co tydzień mebli w domu, twój pies dobrze poznał i zapamiętał swój teren. Co to jest fizjologia i patofizjologia widzenia? Siatkówka jest najważniejszą częścią oka, gdyż zawiera elementy światłoczułe (czopki i pręciki) warunkujące widzenie. Inne części oka służą do ochrony, odżywiania siatkówki lub do ogniskowania światła. Histologicznie w siatkówce wyróżnia się 10 warstw, w tym warstwę pręcików i czopków (właściwy nabłonek zmysłowy siatkówki), warstwę komórek nerwowych dwubiegunowych i warstwę komórek zwojowych. Elementy światłoczułe są rozłożone w siatkówce nierównomiernie, w postaci mozaiki. Czopki, z którymi związane jest widzenie w świetle dziennym i zdolność widzenia barw, znajdują się głównie w części środkowej siatkówki, nazywanej plamką, a przede wszystkim w dołku środkowym plamki. Natomiast na obwodzie siatkówki stwierdza się głównie pręciki, które umożliwiają widzenie w słabym oświetleniu, o zmierzchu, a także rejestrują ruch przedmiotów. Plamka jest więc miejscem najwyraźniejszego widzenia, a na pozostałym obszarze siatkówki ostrość wzroku jest dużo słabsza. Pręciki i czopki siatkówki zawierają barwniki wzrokowe, które rozkładają się pod wpływem światła, a w ciemności się regenerują. Między innymi na skutek tych przemian bodziec świetlny zmienia się w bodziec nerwowy (bodziec elektryczny), który płynie drogą wzrokową do kory wzrokowej mózgu. Bodziec nerwowy generowany przez komórki światłoczułe pobudza komórki dwubiegunowe siatkówki, a następnie komórki zwojowe, których włókna tworzą nerw wzrokowy, skrzyżowanie wzrokowe i pasmo wzrokowe, sięgając aż do mózgu (do skupiska komórek nerwowych nazywanych ciałem kolankowatym bocznym). Włókna nerwowe komórek ciała kolankowatego bocznego przekazują dalej bodziec wzrokowy do kory wzrokowej płatów potylicznych mózgu. W odcinku śródczaszkowym nerwy wzrokowe łączą się, a włókna ich ulegają częściowemu skrzyżowaniu. Włókna pochodzące od nosowych (przyśrodkowych) części siatkówek krzyżują się i biegną za skrzyżowaniem z włóknami ze skroniowych (bocznych) części siatkówek, które nie ulegają skrzyżowaniu i przechodzą dalej po tej samej stronie. Tak więc powyżej skrzyżowania nerwów wzrokowych prawa droga wzrokowa zawiera włókna z prawych połówek siatkówek, a lewa droga wzrokowa z lewych połówek siatkówek. Prawe połowy siatkówek odbierają bodźce od przedmiotów znajdujących się po lewej stronie pola widzenia, natomiast lewe połowy siatkówek – od przedmiotów znajdujących się po prawej stronie pola widzenia. Górne części siatkówek odbierają bodźce od przedmiotów znajdujących się w dolnej części pola widzenia, a dolne połowy siatkówek odwrotnie. Polem widzenia nazywana jest przestrzeń, z której obrębu oko fiksujące punkt położony na wprost odbiera wrażenia wzrokowe. Prawidłowe widzenie to widzenie obuoczne, które jest skoordynowaną czynnością obojga oczu w celu uzyskania pojedynczego wrażenia wzrokowego. W prawidłowych warunkach obraz przedmiotu, na który patrzymy powstaje w siatkówkach obojga oczu i dwie odrębne grupy bodźców nerwowych zostają przekazane do ośrodkowego układu nerwowego. W korze wzrokowej powstaje pojedyncze wrażenie wzrokowe. Prawidłowe obuoczne widzenie możliwe jest tylko wówczas, gdy ostrość wzroku jest dobra, a ustawienie i ruchomość gałek ocznych są prawidłowe. W chwili urodzenia dziecko ma już dobrze rozwiniętą siatkówkę, jedynie rozwój siatkówki w okolicy środkowej, czyli w plamce, pozostaje nieukończony i trwa jeszcze kilka miesięcy (do ok. 6. mż.). W pierwszych latach życia trwa też rozwój ośrodkowego układu nerwowego. Dlatego ostrość wzroku kilkumiesięcznego dziecka jest około dziesięciokrotnie słabsza, a dziecka dwuletniego dwukrotnie słabsza niż osoby dorosłej. Z dołeczkiem środkowym plamki siatkówki związany jest odruch fiksacyjny oka. Polega on na takim odruchowym lub dowolnym ustawianiu oka, aby obraz przedmiotu budzącego zainteresowanie padał na dołeczek środkowy plamki siatkówki. Mówi się wówczas o fiksacji środkowej, która łączy się z odczuciem położenia fiksowanego przedmiotu w kierunku na wprost. Już w 3. miesiącu życia zaczyna się kształtować odruch fiksacyjny. Fiksacja siatkówkowa jest procesem jednoocznym, jednakże fiksować, czyli ustalać obraz danego przedmiotu, można jednoocznie lub obuocznie. Wraz z fiksacją obuoczną powstaje obuoczne widzenie. Wyróżnia się trzy stopnie obuocznego widzenia: pierwszy stopień to jednoczesna percepcja, drugi stopień to fuzja, trzeci stopień to widzenie przestrzenne (tzn. widzenie trójwymiarowe, bryłowe, stereopsja). Jednoczesna percepcja jest to zdolność spostrzegania jednocześnie obojgiem oczu dwóch obrazów przedmiotu, nawet wówczas, gdy te obrazy są różne. Fuzja dwóch obrazów jest złożonym procesem zależnym głównie od wzrokowej kory mózgowej. Możliwa jest tylko wówczas, gdy pobudzane są tzw. korespondujące ze sobą miejsca w siatkówkach prawego i lewego oka. Korespondują ze sobą pary punktów siatkówkowych jednakowo i w tym samym kierunku oddalone od plamek. Pobudzenie korespondujących punktów wywołuje wrażenia wzrokowe lokalizowane w tym samym miejscu w przestrzeni. Zjawisko to nazywane jest prawidłową korespondencją siatkówkową. Prawidłowo dwa jednakowe obrazy z prawego i lewego oka, dzięki fuzji zlewają się w korze wzrokowej w jeden obraz i pozostają zlane pomimo ruchu tych obrazów, np. podczas ruchu konwergencji czy dywergencji gałek ocznych. Można ocenić sprawność mózgowego procesu fuzji poprzez mierzenie zakresu ruchów konwergencji i dywergencji oczu, podczas których obrazy pozostają połączone. W chwili, gdy zakres ruchu oczu w kierunku zbieżnym lub rozbieżnym przekroczy tzw. zakres fuzji, obrazy z prawego i lewego oka widziane są oddzielnie. Im większy jest zakres fuzji, tym fuzja korowa jest mocniejsza. Zakres fuzji zmienia się zależnie od uwagi, zmęczenia, napięcia akomodacji, wieku, pod wpływem ćwiczeń. Zdolność fuzji rozwija się w pierwszych miesiącach życia. Trzeci stopień obuocznego widzenia to stereopsja, czyli widzenie trójwymiarowe, bryłowe, przestrzenne. Stereopsja związana jest z obuoczną paralaksą, gdyż na siatkówkach oczu oddalonych od siebie o odległość źrenic powstają obrazy nieco różniące się od siebie i padające na nieznacznie niekorespondujące miejsca. Jak już wspomniano, pojedynczo widziane są te obrazy, które padają na korespondujące miejsca w siatkówkach. Geometryczne miejsce wszystkich punktów widzianych pojedynczo nazywane jest horopterem (ryc.). Także punkty leżące niedaleko horopteru, w przestrzeni dopuszczalnej tolerancji (tzw. przestrzeni Panuma), widziane są pojedynczo, mimo że padają na nieco niekorespondujące miejsca w siatkówkach. Te obrazy, które występują z horopteru, ale mieszczą się w mierzącej kilka stopni przestrzeni tolerancji, widziane są trójwymiarowo. Ryc. W prawidłowych warunkach plamki w siatkówkach obu oczu odbierają ten sam obraz i w otaczającej człowieka przestrzeni jest on lokalizowany na wprost. Mówimy wówczas, że obie plamki korespondują ze sobą. Obrazy padające na nosową część siatkówki lokalizowane są w skroniowej części otaczającej przestrzeni, a odbierane skroniową częścią siatkówki umiejscawiane są w nosowej części przestrzeni. Tak więc nosowa część siatkówki jednego oka koresponduje ze skroniową częścią siatkówki drugiego oka. Przez punkty węzłowe układu optycznego obojga oczu można przeprowadzić koło. Wszystkie punkty w naszym polu widzenia leżące na tym kole padają na tzw. korespondujące punkty siatkówki i dlatego widzimy je pojedynczo. Koło to nazywane jest horopterem. Np. obraz leżącego na horopterze punktu A powstaje dokładnie w plamkach obojga oczu (a i a1), podobnie obraz punktu C powstaje na korespondujących ze sobą punktach siatkówki c i c1 – wszystkie te obrazy widzimy pojedynczo. Wraz z nieustannym ruchem naszych gałek ocznych ciągle zmienia się położenie horopteru. Zależy on od ustawienia naszych oczu oraz od punktu, na którym akurat fiksujemy nasz wzrok. Horopter nieustająco zmienia swoje położenie – oddala się i przybliża, przechyla, przesuwa na boki. Obrazy przedmiotu leżącego w punkcie B znajdującego się poza horopterem tworzą na siatkówce obrazy w punktach b i b1, a obrazy punktu D znajdującego się przed horopterem powstają w niekorespondujących punktach siatkówki d i d1. Jeśli punkty B lub D znajdą się w pewnej większej odległości od horopteru to widoczne są podwójnie – nazywa się to dwojeniem fizjologicznym. Jeśli umiejscowimy np. ołówek w pewnej odległości od oczu i popatrzymy nie na niego a w dal, to po chwili zaobserwujemy, że widzimy go podwójnie, a zamykając po kolei prawe i lewe oko możemy wyraźnie zauważyć odmienne położenie obrazów. Jeśli obserwowany przedmiot znajduje się w niewielkiej przestrzeni tolerancji przed horopterem lub tuż za nim (nazywanej przestrzenią Panuma), mimo że teoretycznie powinniśmy zobaczyć ten przedmiot podwójnie, to tak się nie stanie. Kora mózgowa jest w stanie zlać te obrazy w jeden, a widzenie stanie się stereoskopowe (przestrzenne, trójwymiarowe).Jaka jest przyczyna zaburzeń i jakie to są zaburzenia? Zez jest zaburzeniem, w którym dochodzi do zaburzenia precyzyjnego mechanizmu obuocznego widzenia pojedynczego, opartego na prawidłowej korespondencji siatkówkowej. Chory z zezem fiksuje przedmiot plamką siatkówki zdrowego oka, natomiast drugie zezujące oko widzi ten sam przedmiot obwodowym miejscem siatkówki. Przedmiot widziany plamką lokalizowany jest na wprost. Ten sam przedmiot widziany obwodową częścią siatkówki lokalizowany jest obwodowo. Chory z zezem widzi przedmiot podwójnie, gdyż obrazy przedmiotu w zdrowym i zezującym oku padają na niekorespondujące ze sobą miejsca w siatkówkach, które mają też różną lokalizację w przestrzeni. U małych dzieci wskutek opisanego zaburzenia w korze mózgowej wzrokowej dochodzi do tłumienia bodźca wzrokowego z oka z zezem, szczególnie tej części bodźca, który powstaje w obszarze obwodowej siatkówki zezującego oka (tłumienie bodźca z punktu nieprawidłowej fiksacji). Dzięki takiemu tłumieniu chory przestaje widzieć podwójnie. Innym zaburzeniem w zezie jest zamieszanie obrazów, które powstaje na skutek powstawania obrazów różnych przedmiotów w plamkach zdrowego i zezującego oka. Stan taki całkowicie uniemożliwia orientację w przestrzeni i sprawia, że u małego dziecka dochodzi do tłumienia bodźca wzrokowego powstającego w plamce siatkówki oka zezującego. Tłumienie bodźców wzrokowych z okolicy punktu nieprawidłowej fiksacji i z okolicy plamki chorego oka prowadzi do niedowidzenia, do utraty środkowej fiksacji siatkówkowej, do powstania nieprawidłowej korespondencji siatkówkowej i zaburzeń obuocznego widzenia. Powyżej opisane mechanizmy uwalniające od podwójnego widzenia i zamieszania obrazów w zezie, które zaburzają jednak zarówno jednooczne, jak i obuoczne widzenie, powstają tylko u małych dzieci (do ok. 6.–8. rż.). Koci wzrok jest niewątpliwie drugim najczulszym zmysłem u tych zwierząt. Odgrywa w ich życiu ogromną rolę. Koty widzą przestrzennie, co pozwala im wykonywać różne ruchy. Posiadają wyższą, niż u ludzi zdolność widzenia w wzrok jest znacznie lepszy, niż u człowieka. Kota oko otoczone jest twardówką, którą w przedniej części zastępuje przezroczysta rogówka. Za nią umiejscowiona jest soczewka, zabezpieczająca źrenicę i tęczówkę. Twardówka ma za zadanie odbijać światło, a nerw wzrokowy przenosi sygnały z oka do mózgu. Oczy kota wyrażają jego stan kocich oczuŹrenice kota w zależności od doznań i światła zwężają się lub rozszerzają. Oczy zdrowego kota powinny być czyste i błyszczące oraz pozbawione wydzielin. W kącikach oczu i na brzegach powiek zbierają się ropne wydzieliny. Oczy futrzaka mogą łzawić. Może to być związane z genetyką powieka czyli błona migawkowa nasuwa się czasami na gałkę oczną od nosowego kąta oka. Jest ona w formie półprzezroczystej przesłony. Opuszczona trzecia powieka może sygnalizować ból głowy czy złe samopoczucie futrzaka. Migotka jest bardziej widoczna w czasie kociej choroby. Zdrowe kocie oczy nie wymagają specjalnych oczy mogą być różnej barwy. Najpopularniejsze są odcienie złociste, pomarańczowe i zielone. Oczy niebieskie posiadają przeważnie koty rasy syjamskiej. Koty białe i kocięta mogą mieć oczy błękitne. Poza tym kot biały może posiadać jedno oko niebieskie, a drugie w innym często patrząc na człowieka przymykają oczy, co oznacza z ich strony czułość i przypadku łzawienia czy ropnej wydzieliny z oczu, należy delikatnie i ostrożnie przemyć powieki, usuwając nieczystości. W tym celu używamy waty zamoczonej w esencji herbacianej czy specjalnych płynów do przemywania oczu. Dobrym rozwiązaniem jest również przetarcie powiek przegotowaną wodą. Jeżeli zabieg ten nie pomoże, to należy skorzystać z pomocy lekarza wzrokuKoci wzrok zależy przede wszystkim od budowy kota oczu. Koty posiadają doskonałą percepcję głębi. Ich zdolność dostrzegania światła jest od 3 do 8 razy większa, niż u ludzi. Zasięg wzroku kociego przyjaciela wynosi od 25 cm do 2 m. Posiadają one pole widzenia o zasięgu 275o od jednej do drugiej strony. Z tego obuocznie obejmuje 130o. Podczas, gdy pole widzenia u ludzi ma zaledwie zasięg 150o od jednej do drugiej zależności od siły światła i innych bodźców źrenice kota mogą rozszerzyć się do kształtu kulistego lub zwęzić się do postaci pionowej szczeliny. Wrażenia wzrokowe dzięki sąsiedztwu z receptorami zmysłów mechanicznych, wzajemnie się z nimi uzupełniają. Ma to znaczenie w postrzeganiu tego, co dzieje się w świecie fauny i niż u ludzi zdolność widzenia w mroku, wynika z wielkiej obfitości pręcików w ich siatkówkach, które są komórkami zmysłowymi wrażliwymi na światłocienie. Natomiast jest mniejsza liczba komórek wrażliwych na kolory. Doskonale rozróżniają niebieski i zielony. Widzą również różnicę między czerwonym, niebieskim i wzrok jest najlepszy o zmroku dzięki specjalnej odblaskowej warstwie, umiejscowionej za siatkówką. Jednak nie wszystkie koty cieszą się wyśmienitym wzrokiem. Wiele kotów syjamskich słabo widzi w ciemnościach i posiada ograniczone pole widzenia z bliska. U kotów tych często występuje wzrok u syjamskich futrzaków jest rezultatem genetycznej wzrok uzależniony jest również od trybu życia kota, stanu jego zdrowia i odpowiedniej diety. Ostrość wzroku kota jest na niskim poziomie i słabo rozróżnia on kolory. Podsumowując wzrok kociego przyjaciela powinien być regularnie kontrolowany i pielęgnowany przez opiekuna. Kot w ciemności widzi bardzo dobrze. Jego wzrok reaguje na najmniejszy ruch. Kot w przeciwieństwie do człowieka nie mruga prawny Akwarystyka Fruwanie Gryzonie Koty Niebezpieczne Pies w pracy Psy Ptaki Pupil Ryby Wirusy Zoologia Zwierzęta domowe Świat zwierząt ŻywienieZOBACZ TAKŻEPtasie pióraPtasie pióra w życiu skrzydlaków odgrywają bardzo istotną rolę. W wyniku ewolucji powstało wiele gatunków zwierząt i różnych tworów naskórka ...Czytaj DalejKoratKorat to kot pochodzący z Tajlandii, który jest starożytną rasą naturalną. Ten nieduży kot jest niezwykle inteligentnym stworzeniem. Jest to ...Czytaj DalejMętna woda w akwariumMętna woda w akwarium stanowi niebezpieczeństwo dla ryb. Zmętnienie może być tylko czasowe lub ciągle narastać. Nie powinno dochodzić do ...Czytaj DalejNutria amerykańskaNutria amerykańska to królestwo: zwierząt, gromada: ssaki, typ; strunowce, rząd: gryzonie. Należy ona do rodziny kolczakowatych i podrodziny kolczaków. Zwierzęta ...Czytaj DalejPchły u psaPchły u psa to pasożyty zewnętrzne, które stanowią zagrożenie dla jego zdrowia i kondycji. Mogą być przyczyną nieprawidłowego rozwoju i ...Czytaj DalejPtasie potrzebyPtasie potrzeby odgrywają bardzo ważną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu ptaków. Należy przygotować mieszkanie na przybycie nowego członka rodziny. Doskonale pomogą ...Czytaj DalejNajszybszy kotNajszybszy kot to gepard grzywiasty, który jest drapieżnym ssakiem. Pochodzi on z rodziny kotowatych i podrodziny kotów. Zwierzęta te należą ...Czytaj DalejKróliczek miniaturowyKróliczek miniaturowy to królestwo: zwierząt, gromada: ssaki, rząd: zajęczaki i rodzina: zającowate. Należy on do grupy: królika europejskiego. Współcześnie jest ...Czytaj DalejPortugalski pies dowodnyPortugalski pies dowodny ma nie tylko charakterystyczny wygląd, ale także ciekawy charakter i swoje indywidualne wymagania. Jego oryginalne przeznaczenie polegało ...Czytaj Dalej